31 Ocak 2017

Bir Köpeğin İç Sesi


Merhaba Ben Çakıl. 
3 Aylık bir kangal köpeğiyim. Sahibimin adı Esma. Sahibimi çok seviyorum. O da beni sevdiği her halinden belli. Koşmayı çok seviyorum. Genelde oradan oraya koşar, deli gibi hareket ederim. Sahibim benimle oynamayı çok sever. Tabi ki ben de onunla oynamayı seviyorum. Çünkü o bana hiç kızmaz ve sürekli beni gıdıklar. Onu görmediğim zaman ve kulübeme girdiğim zaman havlamaya başlarım. Bazen sahibimle birlikte dışarı çıkarız. Bahçemiz geniş olduğu için ben her yeri araştırmak isterim. Arka bahçeye gider saklanırım. Sahibim beni bulduğunda kulübeme götürür ve orada oynamaya devam ederiz. Sahibim bana oturduğumda yemek verdiği için verdiği her komutta otururum. Çoğu zaman karşıma geçer ve beni güldürmek için şebeklikler yapar fakat ben gülmem. Ona sadece bakarım ve bir süre sonra pes eder.  Sahibim beni sevmeyi çok abartır ve yiyecek diye korkarım. Her köpek benim gibi şanslı değil. Dışarı da kalan bir sürü arkadaşım var. Lütfen arkadaşlarıma yardım etmeyi unutmayın. 
Görüşmek üzere. 




                     
Devamını Oku »

16 Ocak 2017

Yoğun Dünya'nın Sakin Kafesi

Merhaba Dostum,
Bugün seni çok özel bir yere götüreceğim.

Burası benim için çok özel çok kıymetli bir menzil. Menzil diyorum çünkü dünya sıkıntısını bir nebze unuttuğum bir yer, bir sığınak burası.
Diğer kafelere benzemiyor içeri girince sizi Erdem Bayazıd, Cahit Zarifoğlu, Rasim Özdenören, Akif İnan karşılıyor. Sol taraf ise üstadın mekanı. Sevgi dolu bir selam ile hoş geldin diyor size.


Burada dilersen kitap okuyabilirsin dilersen dostlarla sohbet edebilirsin dilersen de sessiz sessiz ince ince çalan o narin müziğin ahengine kendini kaptırabilirsin.
Dedim ya dünyanın sıkıntısını bir nebze unutabileceğiniz bir menzil, bir sığınak burası.
Bayanların rahatça oturabildikleri nezih, hoş bir ortam.
Bizleri rahatsız edecek hiçbir tavır ve davranış yok. 

Bu da sizi daha sıcacık bir yuvada gibi hissettiriyor.
Ben çok sevdim çok beğendim. Gide gide yollarını aşındırdığım bir mekan burası. İstedim ki sizde burayı keşfedin ve ziyaret edin.

Dostum, sen de gel buraya. Bir nebze kurtulalım dünyadan, sarılalım kitaplara.
 Fotoğraflar şahsıma aittir.


EKALE
Devamını Oku »

12 Ocak 2017

Hatırlanmaması gereken anılar var.


Merhaba Dostum,
Uzun zaman oldu farkındayım. Çok yoğun ve yorucu bir dönemdeydim.
Yazamadım ve bazen de içimden gelmedi.
İçimde kalan küçük bir anı var. Onu sizinle gerçekten paylaşmak istiyorum.

Yakın zamanda dostum dediğim insanı baş örtüsüyle buluşturduk.
Gönlünde gerçekten kapanma isteği olan birisiydi fakat içinde bir kuşku vardı.
Ben de geçmişten kalan anılarım, bilgilerim ne varsa anlattım.
İçini bir nebze de olsun rahatlattığını düşünüyorum ki, kapanma kararı aldı ve ertesi gün kapandı.
Öncelikle onun bu konudaki iradesini tebrik ediyorum çünkü her insanın başarabileceği bir şey değil.
Şuanda bu satırlarımı okurken ismimi verecek mi? gibi düşünebilir.
Elbette vermeceğim, rahatsızlık duymasını istemiyorum.
Bu insan o gün Allah rızası için kapanma kararı aldığında gerekten giyecek bir şeyi yoktu.
-Bir şeyi yoktu derken anlamış olmalısınız ki İslam açısından uygun olmayan kıyafetler-
Ama Allah büyük ya, öyle bir şey oldu ki biz gerçekten tam tesettür olmasa da elimizden geldiğince uzun tunik vs. bulduk ve ertesi gün okula öyle gitti.
Tabi ki arkadaşımın kapandığını gören herkes bir yorum yapıyordu.
İlk yorumlar her zaman önemlidir ki çoğu insandan güzel güzel sözler işittik.
O, mutlu oldukça bende yanında mutlu oluyordum ve onun yeni halini göstermek için herkesin yanına götürüyordum.
Bir arkadaşımız geldi ve ağzından şu sözcükler döküldü;
'İnanmıyorum kapandın mı? giydiğin pantolon tayt gibi duruyor. Çok şaşırdık bu kız ne biçim giymiş diye fakat senin olduğunu görünce ağzım açık kaldı. Çok yakışmış canım.'
Bu cümleler karşısında ne diyeceğimi şaşırdım.
Arkadaşımın üzüldüğünün farkındayım ama ben ondan daha kötü oldum.
Direk İlk kapandığımda ki anım geldi aklıma.
Oturup ağladığım bir anım;
Liseye yeni başladığım zamandı ve İmam hatip lisesinde okuduğum için kendi kendime küçük bir karar almıştım, lise benim için hayatımı değiştirdiğim dönem olacak diye.
Ve ben okulun ilk günü okula kapalı gittiğimden beridir kapalıyım :)
O zamanlar yeni kapandığım için bu halimi herkese göstermek istiyordum ve ilkokulda en samimi olduğum arkadaşımın evine gittim. Kapıyı çaldım, açtığında şaşıracağından emindim ki öyle de oldu.
Çok güzel olmuşsun ama pantolon giyiyorsun dedi. Ben de inşallah ileri de düzelteceğim dedim ve içeriden annesi geldi o sırada arkadaşım telefona bakmak için gitti.
Annesi 'hayırlı olsun' dediğinde 'teşekkür ederim ... Teyze darısı kızına inşallah' dedim.
Bana 'Senin gibi kapanacaksa hiç kapanmasın, bu doğru değil.' cümlesini sarf etti.
Ben o an sadece 'inşallah daha düzgün bir şekilde kapanır' deyip arkadaşımla da vedalaşıp onların apartmanından çıktım. Eve kadar ağladığımı hatırlıyorum. Eve vardığımda bir süre apartmanda oturup göz yaşlarımı sildim ve eve öyle girdim. 
Ve bu olaydan hiç bir zaman bahsetmedim aileme.
Arkadaşımın bu tepkilerle karşılaşmasını hiç istemedim çünkü ona gerçekten çok yakışıyor ve onun böyle bir anısı olsun istemezdim.
Ama insanlar çok farklı belki de düşünmeden konuştukları için bilmiyorum. 
Nasıl kalp kırdıklarını bilmiyorlar.

Dostum,

Ve merak ettiğin için yazıyorum..
O arkadaşım da kapandı ve benim ilk kapandığım zaman ki giyiniş stilim den bir farkı yok.
Ayrıca yaptığı abartılı makyajda gözlerden kaçmadı.


EKALE




Devamını Oku »